Dekoracje na Halloween można zrobić z papieru, słoików, starej tkaniny i jednej dobrze wybranej dyni. Najwięcej czasu zabiera zwykle nie samo wykonanie ozdób, lecz poprawianie mocowań i czekanie, aż wyschnie zbyt gruba warstwa farby. Dlatego warto od razu dobrać materiały do miejsca, w którym dekoracje będą stały lub wisiały. Najlepszy efekt daje kilka powtarzających się motywów, zamiast kilkunastu przypadkowych ozdób rozstawionych po całym mieszkaniu. Poniżej znajdują się instrukcje wykonania pięciu dekoracji oraz sposoby ich bezpiecznego zamocowania.
Przygotowanie materiałów i miejsca pracy
Na początek wystarczy wybrać trzy kolory: czarny, biały i pomarańczowy. Dzięki temu papierowe nietoperze, lampiony i duchy będą wyglądały jak części jednej aranżacji. Przed zakupami warto przejrzeć szafki: słoiki po przetworach, kartony po przesyłkach i zużyte prześcieradło nadają się do wykorzystania, o ile są czyste i suche.
- Narzędzia: nożyczki, ołówek, linijka, łyżka do wydrążania dyni oraz mały nóż z ząbkowanym ostrzem.
- Materiały: czarny papier o gramaturze około 160–220 g/m², cienka biała tkanina, sznurek, słoiki i bibuła.
- Łączenie i mocowanie: klej do papieru, klej typu wikol, taśma malarska i masa mocująca dobrana do powierzchni.
- Oświetlenie: lampki LED na baterie, najlepiej z włącznikiem dostępnym bez rozbierania dekoracji.
Blat należy osłonić kartonem, a do cięcia dyni przygotować stabilną deskę. Osobno warto wyznaczyć miejsce na suszenie lampionów. Mokre dekoracje pozostawione na stanowisku pracy łatwo przypadkiem przewrócić albo przykleić do podkładu.
Dynia z wyciętym wzorem, która nie rozpada się podczas pracy
Do klasycznego lampionu najlepiej nadaje się dynia z twardą skórką, bez miękkich plam i pęknięć. Powinna stabilnie stać jeszcze przed rozpoczęciem cięcia. Wielkość warto dobrać do miejsca ekspozycji: na wąskim parapecie duża dynia będzie niewygodna i trudna do zabezpieczenia.
Wydrążanie i wycinanie bez osłabiania ścianek
Najpierw trzeba umyć i dokładnie osuszyć skórkę. Wokół ogonka należy narysować otwór wystarczająco szeroki, aby zmieściła się w nim dłoń z łyżką. Pokrywkę wycina się pod lekkim kątem, kierując ostrze do środka dyni. Dzięki temu powstanie skośny brzeg, na którym pokrywka się oprze, zamiast wpadać do wnętrza.
Po usunięciu pestek i luźnych włókien trzeba zeskrobać miąższ ze ścianki przeznaczonej na wzór. Grubość około 2–3 cm ułatwia wycinanie, a jednocześnie pozostawia dość sztywną konstrukcję. Miąższ najlepiej wybierać stopniowo: zbyt cienkiej ścianki nie da się już naprawić.
Na pierwszą próbę sprawdzą się duże trójkątne oczy i szeroki uśmiech. Między otworami warto zostawić przynajmniej około 2 cm skórki, a przy większej dyni jeszcze więcej. Wąskie zęby i cienkie mostki szybko pękają. Cięcie należy prowadzić krótkimi ruchami, bez szarpania i bez kierowania ostrza w stronę dłoni. Dzieci mogą rysować wzór i wybierać pestki, natomiast wycinanie powinno pozostać zadaniem osoby dorosłej.
Gotową dynię trzeba osuszyć wewnątrz papierowym ręcznikiem i wstawić lampkę LED. Wycinanie najlepiej zaplanować na dzień przed wystawieniem lub w dniu dekorowania, ponieważ ciepłe mieszkanie przyspiesza mięknięcie miąższu. Do tego czasu dynię należy przechowywać w chłodnym, suchym miejscu, a po pojawieniu się pleśni lub nieprzyjemnego zapachu wyrzucić.
W dyni otoczonej papierem, tkaniną lub suchymi liśćmi należy stosować wyłącznie oświetlenie LED. Prawdziwa świeczka nie jest potrzebna do uzyskania migoczącego światła.
Papierowe nietoperze na ścianę i okno
Nietoperze dobrze wypełniają pustą ścianę nad komodą albo przestrzeń wokół lustra. Najlepiej przygotować je w trzech rozmiarach, na przykład o rozpiętości skrzydeł 12, 18 i 24 cm. Różnice wielkości sprawiają, że kompozycja wygląda lżej niż równy rząd identycznych wycinanek.
Jeden szablon i skrzydła odstające od ściany
Kartkę roboczą należy złożyć na pół i narysować połowę sylwetki: fragment tułowia, ucho oraz jedno skrzydło z dwoma lub trzema załamaniami. Linia grzbietu powinna wypadać na zgięciu. Po wycięciu i rozłożeniu powstanie symetryczny szablon, który można odrysowywać na czarnym papierze.
Nie warto wycinać bardzo drobnych ząbków. Z daleka są prawie niewidoczne, a podczas przechowywania łatwo się zaginają. Do niewielkiej kompozycji zwykle wystarczy 9–15 sztuk. Przed mocowaniem dobrze rozłożyć je na podłodze i sprawdzić układ.
Skrzydła należy delikatnie zagiąć przy tułowiu i unieść do przodu. Do ściany przykleja się tylko środkową część nietoperza, dzięki czemu skrzydła rzucają cień. Masa mocująca lub usuwalny plaster montażowy powinny być wcześniej sprawdzone w mało widocznym miejscu – niektóre farby odchodzą nawet przy delikatnym odklejaniu.
Na szybie wygodniej zastosować małe kawałki przezroczystej taśmy. Nietoperze można ułożyć po łuku, zagęszczając je przy dolnym narożniku i stopniowo rozpraszając ku górze. Nie trzeba zachowywać równych odstępów; niewielka nieregularność wygląda naturalniej niż dokładna siatka.
Duchy ze starej tkaniny bez szycia
Do wykonania lekkiego ducha wystarczy kwadrat cienkiej białej tkaniny o wymiarach około 40 × 40 cm, kulka z papieru i sznurek. Materiał powinien swobodnie opadać. Gruba poszewka da ciężką, sztywną formę, natomiast cienkie prześcieradło lub gaza utworzą wyraźne fałdy.
Z papieru należy uformować kulkę o średnicy 6–8 cm i owinąć ją dodatkową warstwą białego papieru, aby nadruk nie prześwitywał. Następnie na środku tkaniny układa się kulkę, zbiera materiał pod nią i luźno przewiązuje sznurkiem. Węzeł powinien utrzymywać głowę, ale nie ściskać jej w wąską szyjkę.
Oczy najłatwiej zrobić z dwóch kawałków czarnego filcu przyklejonych klejem do tkanin. Przed użyciem markera trzeba wykonać próbę na ścinku – na luźnym splocie tusz może się rozpłynąć. Kilka duchów warto przygotować z kawałków materiału o różnej długości.
Do zawieszenia można wykorzystać nitkę przeprowadzoną przez tkaninę na czubku głowy. Duchy powinny wisieć poza przejściem, z dala od lamp i źródeł ciepła. Nad stołem lepiej umieścić je tak wysoko, aby nie zahaczały o twarze i naczynia.
Lampiony ze słoików i bibuły
Słoiki trzeba umyć, usunąć etykiety i odtłuścić zewnętrzną powierzchnię płynem do naczyń. Przed klejeniem szkło musi całkowicie wyschnąć. Resztki tłuszczu powodują odstawanie bibuły, szczególnie przy krawędziach.
Pomarańczową lub białą bibułę należy podrzeć na kawałki szerokości kilku centymetrów. Niewielki fragment słoika smaruje się cienką warstwą wikolu, przykłada papier i delikatnie wygładza miękkim pędzlem. Klejenie małymi partiami jest wygodniejsze niż smarowanie całego słoika naraz, bo klej nie zdąży zaschnąć.
Wystarczy jedna warstwa bibuły, miejscami lekko zachodząca na siebie. Zbyt grube oklejenie stłumi światło. Z czarnego papieru można wyciąć oczy i usta dyni albo długie oczy ducha. Należy przykleić je dopiero wtedy, gdy podłoże przeschnie i nie będzie przesuwało się pod palcami.
Lampiony warto pozostawić do wyschnięcia na noc, zgodnie z czasem podanym na opakowaniu kleju. W środku umieszcza się wyłącznie lampkę LED. Słoika nie trzeba zakręcać – otwarty ułatwia dostęp do włącznika i wymianę baterii.
Pajęczyna ze sznurka i rozmieszczenie dekoracji
Pajęczynę można rozpiąć na ramie okna albo na dużym kawałku kartonu pomalowanego na czarno. Najpierw trzeba zamocować trzy lub cztery odcinki sznurka przecinające się w jednym punkcie. Następnie osobnym, cieńszym sznurkiem łączy się kolejne ramiona, zaczynając blisko środka i stopniowo przechodząc ku brzegom. Na przecięciach najlepiej wiązać małe supełki, ponieważ sam klej słabo trzyma naprężony sznurek.
Gotowe dekoracje warto skupić w dwóch miejscach: przy wejściu oraz na komodzie lub parapecie. Dynia i lampiony tworzą dolną część aranżacji, a nietoperze, pajęczyna i duchy wypełniają przestrzeń powyżej. Przejścia, klamki i dostęp do gniazdek powinny pozostać wolne. Po zmroku należy jeszcze sprawdzić całość przy docelowym oświetleniu – wtedy najlepiej widać, czy lampiony nie giną za ozdobami i czy wiszące elementy nie przeszkadzają w poruszaniu się.
